Gewoon doen!

Dit was het zetje dat ik kreeg van mijn zoon van 11 jaar. Voor mijn zoon niets bijzonders want zo staat hij in het leven. Hij besefte niet wat de impact was van die 2 simpele woorden.
De afgelopen tijd kreeg ik wel vaker terug dat ik meer mocht vertrouwen op mijn eigen kracht en kwaliteiten. Toch schoot ik vaak genoeg in mijn oude patroon van uren voorbereidingen en weg duiken in bergen werk omdat het voor mij nooit goed genoeg was.
Ik had mezelf een norm op gelegd dat ik vooral heel hard moest werken en dat het niet gemakkelijk mocht gaan. Elke keer zocht ik naar nieuwe uitdagingen en bleef ik bezig om mezelf te bewijzen in wat ik kon en waard was. Dit leverde mij mooie kansen, leuke functies en heel veel ervaringen. Toch begon ik te twijfelen, was dit het écht voor mij….?

Een nieuwe stap

Afgelopen jaar koos ik voor mijn eigen geluk door voor mezelf te beginnen.
Er van overtuigd en met een missie dat je de wereld nét een beetje mooier kunt maken door de dingen op een andere manier te doen. In mijn vak (HR) zag ik de afgelopen jaren bedrijven, teams en management verkrampen in deadlines, saneren, reduceren, minimaliseren en reorganiseren en koersen op KPI’s in overvloed.  Zoveel dilemma’s en negativiteit, daar wordt toch niemand blij van en gaat niemand beter van presteren?
Ik begreep dat ik zelf ook mee deed aan al deze strategieën en heb mezelf daarom de tijd gegeven echt even stil te staan en mezelf de vraag te stellen waar ik nu eigenlijk gelukkig en blij van wordt. Waar gaat mijn hart sneller van kloppen? Lang verhaal, een ingewikkeld proces, maar ik ben er uit.
Ik stop! tegelijk ga ik weer opnieuw beginnen, 45 jaar en de wereld ligt voor me open.

Zo heerlijk, zo fijn! Ik ben een nieuw avontuur aangegaan en het gevoel is groots en gaaf!